JAN GŁOWACKI – ŻYCIE I TWÓRCZOŚĆ

 

 

 

 

Dom Polski Rzym 1956 – autor kominka Jan Głowacki

 

 

Malarz, projektant witraży i eseista Jan Głowacki (pseudonim Jan Laterański) urodził się w warszawskich Sielcach 6 października 1911 roku. Jego rodzice Józef i Józefa z Sopuszyńskich byli właścicielami kamienicy przy ulicy Czerniakowskiej 77, gdzie prowadzili również doskonale prosperujący zakład masarski i sklep wędliniarski. Wiedli dostatnie, mieszczańskie życie. Jan miał dwoje młodszego rodzeństwa Helenę (późniejsza żona Stefana Wciślińskiego) i Aleksandra (mąż Ireny Fajęckiej). Studiował w SGGW w Warszawie. Studia przerwala mu wojna. Brał udział w kampanii wrześniowej, wzięty do niewoli dostał się do obozu w Salzburgu, skąd został wyzwolony w 1945 roku. Pozostał na Zachodzie, pojechał do Włoch. Tam w rzymskiej Akademii Sztuk Pięknych odbył w latach 1946 – 1950 edukację artystyczną. Studiował również w Instytucie Dziennikarskim Pro Deo (1948 – 1951). Stąd jego późniejsze zainteresowanie esejami i recenzjami z zakresu sztuki, publikowanymi na łamach londyńskich „Wiadomości” pod pseudonimem Jan Laterański. Jak tłumaczył w listach do swego siostrzeńca Arkadiusza Zbigniewa Wciślińskiego, pseudonimu używał w obawie o spokój swojej rodziny w kraju. Było to ze wszech miar uzasadnione, ponieważ Jan Głowacki był również częstym gościem Radia Wolna Europa, znienawidzonego przez ówczesnych władców Polski.

Dorobek artystyczny Jana Głowackiego, to przede wszystkim monochromatyczne rysunki tuszem. Najczęściej przedstawiał na nich tematykę związaną z Chrystusem, zwłaszcza sceny ukrzyżowania, interpretował ludowe świątki, wspomnienia z dzieciństwa. Najbogatsze tematycznie serie to Wizje Rzymu, Rzym tragiczny i Rzym cesarski. Odczytywał w nich bardzo osobiście zabytki Wiecznego Miasta. Zajmował się również grafiką książkową (ilustrował wiersze Tadeusza Chabrowskiego i Gulia Porty), a także projektowaniem witraży. Witraże te, bardzo piękne, znajdują się w rzymskich kościołach Santa Prisca i św. Stanisława.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Z cyklu Wizje Rzymu (lata 1960)

 

Jan Głowacki miał kilka indywidualnych wystaw w Rzymie i w Niemczech. A w roku 2002 w także Toruniu.

Zmarł w skromnych warunkach w Rzymie 1 sierpnia 1985 roku. Pozostawił kilkadziesiąt prac olejnych, tysiące rysunków i dziesiątki esejów. Część z nich znajduje się w Papieskim Instytucie Studiów Kościelnych w Rzymie. Po jego śmierci ukazało się szereg prac omawiających jego twórczość. 

Pochowany został w ziemnym grobie na rzymskim cmentarzu Flaminio.

Opowieść rodzinna głosi, że Jan Głowacki był spokrewniony z Janem Nepomucenem Głowackim (1802 - 1847), najwybitniejszym polskim pejzażystą I połowy XIX wieku.

 

Szylling Ryxowie